Een door de tweede wereldoorlog beschadigd kasteel en een kasteelbos in Nederhemert-zuid. Hoe kan je daar nog iets van maken? 'Een goed idee', moet de familie Van Wassenaer gedacht hebben in de jaren 50 van de vorige eeuw. We maken er een stinzenplantenkwekerij van. Met het planten van sneeuwklokjes en winterakonieten werd een begin gemaakt. Het kasteelbos werd een kwekerij.
Al waren de bosomstandigheden goed voor deze 'industrie', de prijzen vielen tegen. In 1957 werd het kasteel en bos verkocht aan de Nederlandse staat. Zo kwam het gebied in beheer bij Staatsbosbeheer. Die liet het zoals het was. In 1961 nam Geldersch landschap en Geldersche kasteelen het kasteel in erfpacht. Het omliggende bos bleef bij Staatsbosbeheer. En die liet het weer lange tijd zoals het was. Enkele bomen werden een een aantal jaren geleden gekapt maar verder gebeurde er niets. Sinds kort is het bos overgegaan van Staatsbosbeheer naar een particuliere eigenaar. En vooralsnog is het enige wat er veranderd is, de bordjes bij de wandelpaden. De eigenaren wisselden maar de sneeuwklokjes en winterakonieten bleven en vermenigvuldigden.
En zo is het nu. De winterakonieten en sneeuwklokjes groeien en bloeien en vormen iedere winter, tot in het vroege voorjaar, tapijten van gele en witte bloemen. Het lijkt wel een kwekerij. En laten we hopen dat dat nog lange tijd zo zal blijven!
 
Tekst en foto's: Dirk Muller
 
 

Brabants dagblad ma. 21 jan '19

 klik op het artikel voor een grotere weergave

 

foto: Kees Plomp

In samenwerking met de Gemeente Zaltbommel, zijn door de Natuurwacht Bommelerwaard twee nieuwe infoborden gerealiseerd voor De Kloosterwiel. Zaterdag 24 november zijn de infoborden door twee vrijwilligers van de Natuurwacht en  Wethouder Gijs van Leeuwen, onthuld. Voor wie De Kloosterwiel een warm hart toedraagt wellicht leuk om even naar de nieuwe borden te gaan kijken.

 

 

Zo'n plantje dat je voorbij loopt zonder er naar te kijken. Teer, klein en lief. Tussen de tegels, op de stoeprand, vaak versleten voor bocht. Weggebrand door de bestrijdingsmiddelloze gemeentemedewerkers. Maar het houdt heldhaftig stand. 

Klein liefdegras (Eragrostis minor). De Nederlandse naam een bijna perfecte vertaling van de wetenschappelijke. Eros, liefde. Agro, veld (en dat slaat op gras). Minor, klein.

Klein liefdegras staat nu nog te boek als zeldzaam maar lijkt met een opmars bezig. Oorspronkelijk is het een plant uit het Middellandse zeegebied. Sinds 1896 is het bekend dat de plant in Nederland is. Je komt het grapje vooral tegen in stedelijk gebied. Met name in de zuidelijke helft van Nederland. Als het eenmaal ergens gevestigd is, gaat het niet zomaar weg. Hij profiteert van het iets warmere klimaat (vooral in de steden). Ik ben er wel blij mee, zolang het tussen de staatstenen groeit. Dan is het niet zo'n dooie boel. En hoe kan je er met zo'n naam en zo'n mooi aartje nou niet van houden?

 tekst en foto: Dirk Muller

 

 

Pagina 29 van 37